| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ابر شرمنده بود... |
|
آسمان چيست؟ دروغي آبي
*************
و از چندش خاطرات تو بالا مي روم : بوي گند خيانت مي دهي و سرفصل تاريخ امروز من در صفحه ي فمنيست هاي باكره ي اين قرن خواهد ماند صد سال نه هزار سال هم اندازه ي يك قرن من نيست وقتي توي دستان اسطوره ايي تو خون بالا مي آورم و مي ترسم ازينكه هنوز هم حق مطلب را...
و از چندش خاطرات تو بالا مي روم ساعت به وقت من 25 و من روي پلي كه مزارم آنجاست من روي پلي كه همه از آن مي گذرند بوي وافور مي دهي بوي كافور مي دهم من ديگر به خودم باز نخواهم گشت به سبز لجنیِ چشم هاي تو
برايم شبيه چيزي شده اي چيزي شبيه يك جك !! كه از همان بار اول هم تكراری است كه مي شنوي و حتي حوصله ي خنديدن نداري
در چندش خاطرات تو پرت مي شوم حتي به نظرم آشنا هم نمي آيي توهّم از پس مانده هاي تو گيج مي خورد مثل هرزگي هاي من با وهم مثل اين فحشاي مقدس من را به من بر نمي گرداني،بر نگردان فقط ترديد را به من پس بده
اگر حتي تو يك اسطوره هم باشي من كه سهل است تاريخ، تو را باور نخواهد كرد...
|
|
+ نوشته شده در
جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 1:16 توسط سوده کیا |
|
|
تير و كمان در دست و كينه در دلم هميشه مي پريد هدف ، من دير ميزدم باختن شده بود كار هر روزه ام پس سايه ام را با تير مي زدم ...
من هنوز يك ميني ماليست نيستم براي غزل شدن پس با سپيدي متمايل به سياه در بيست و پنجمين بهمن رخ دادنم
(به پاس گرفتن من از من و دادن من به من ، به یاد 365 روز پيش در چنين شبي)
براي خودم اين شعر فقط مال من است ساعت؟ صفر،صفر،دو نقطه، صفر،صفر چهل و پنج روز از زمستان گذشت و 9 ماه قبل تر در چنین شبي كه نطفه ام مي بست خدا يادش رفته بود كه اين پايين زمينيان گوششان كر است! من نطفه ام مي بست در شبي تاريك و عجيب كه مي شنيدم صداي گريه ي خود را! و روحي كه در مي دميد آري، روحم من اين روح را جاي ديگر نديده بودم؟؟! در اتاق سرد و تاريك و تنگ و خيسم گريه_فايده اي_ نداشت من اين اتاق را نمي خواستم من اين روح را...
من آنشب داشتم شعر مي گفتم!! سپيد يا سياهش را نمي دانم...
من آنشب تا اشك داشتم، گريه كردم من در سورئال ناخواسته ي وسطايي ام تنديس يك بهت مي شدم و مي رفتم كه زن شوم نا گاه... به دلم بد آمد! تاريك روشن صبح بود انگار صداي ناله ي يك زن كه از زن بودنش بيزار بود داشت سيب مي چيد انگار...
مي رفتم كه زن شوم من به نيابت از خودم پاي جنسيتم را... داشتم شبيه خودم مي شد نا گاه... به دلم بد آمد!
از زاويه ي من مسلخ اين قربانگاه كجاست؟ كاش امضا نكرده بودم اين صداي استهلاك روحم بود وقتي به مسلخ تو مي آمدم و عجيب كه شبيه تو مي شدم! جايي شبيه يك معبد بودايي اين براستي سر انگشتان خدا بود؟؟
يك لحظه فراموش كردم كه داشتم به دنيا مي آمدم كه مي رفتم تا زن شوم كه مي رفتم... سيب بچينم! مي داني؟ اين صورتك به من اصلا نمي آيد كاش امضا نكرده بودم هرچند در سورئال ناخواسته ي وسطايي ام حس پرستش داشتم! در گوتيك وار ترين معبد آفرينش همان شب... در شبي كه نطفه ام مي بست... تو متولد مي شدي يك جايي در من!!! متولد مي شدي...
شلاقت را به من بده من را با اين قابله تنها بگذار! ما نبايد بدنيا مي آمديم ما نبايد عاشق!! شويم نگاه كن اين صورتك شبيه توست از زاويه ي من اين نقاط گريز سرگردان دارند به دنبال بي نهايت مي گردنند اين نقاط گريز دارند به سوي ما مي آيند!! ساعت: دو،سه،دو نقطه،پنج، نه آماده ي تحويل شدن باش تا مي تواني گريه كن جيغ بكش گريه كن
مي داني؟ در اين سورئال مشكوك زمستاني اين صورتك شبيه هيچكس نيست! اين صورتك را به من بده تا به دود اين اسفند بسپارم... ساعت؟ 00:00 .....
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 0:0 توسط سوده کیا |
|
|
و اين صداي پاورچين پاورچين روح من كه از كالبدم خسته... **********************
همین حالا ! ************************ تمام مختصات تو را مي شناسم يك معادله ي n درجه! در برابر آن چشمان سهمي گون error مي دهم معادله-بي جواب-مي ماند .................... سهم من از چشمانت همين سكوت مي شود *************** اين مماس من است. اين قرينه ي خود من است! به قول دكتر سيد حسن حسيني، آن گرانقدر سفر كرده: هنر خوابي است كه هنرمند مي بيند و مخاطبانش هريك به فراخور حال خويش آن را تعبير مي كنند! نمي دونم چه تعبيرهايي در انتظار مماس منه؟! فقط مي دونم: مماس الزاما مماس نيست! بازم به قول خودشون: دو خط موازي را از اقليدس بگير و به ذهن هنرمند بسپار تا يكديگر را قطع كنند!! منتظر حضور سبزتون هستم.... "يه كاري كن كه مي توني يه خونه شو تو ويروني از اين بيشتر نپرس از عشق نمي دونم، نمي دوني... ************************** مماس: تلخ مي شوم از هميشه تلخ تر با اين بسامد هاي تكراري حس حادثه ام نيست! َ جاري مي شوم بسوي خودم وقتي كه مماسي بر تمامي ام اصطكاكت را درمن... نور مي شوم فلسفيدن را در تراكم گيج جهالت لحظه ها بدهكار من اند شعر مي شوم مثل يك شاعر وقتي كه دفترش خاليست نه! وقتي كه رد يك نفر در تنش جاريست كافر مي شوم به كفر خويش و تنديسي از بهت مغرضانه در برابرم : من يك كافرم! باداباد... ديگر هرچه باداباد... همين كه در معبد خون غسل تعميدم دادي من از بندر نگاه تو نوشيدم و تو تصويري كه به روياي من نزديك تر... گم مي شوم سر در نمي آورم از انتهاي محزون اين شعر زخم مي شود به عفونت هاي تكراري تيري كه نشانه اش بودم!!! آنسوتر: سادگي اندام توست در حافظه ي نابارور دستان من و تجسم مات! مات مات در برابرم "من را در گير درگير خودت كن" عبور مي شوم بي هيچ جاده اي من جاده ي خودم هم رقص خودم به عروسي خودم مي روم : به اين كوبه مي كوبد اين تصوير بي كيفيت از تو به گرماي پيشاني ام حس مي دهد سينوهه ام كه اينجاست! چه بي كتيبه ابن نقش برجسته هاي بي تاريخ گم مي شوند من اين هندوترين بي مرز من اين فرعون ترين تابوت زخم بودا را ديگر نمي فهمم از همان روز كه يك بت غضروف مرگ را مي جويد! شك مي كنم به تاريخچه ي دستان تو جنازه ات را از روي دوشم بردار گوشواره هايم را دور بريز من مماس را فهميدم! هي كافر شدي دختر فلسفه ي كفر اين است: خونابه هاي من روي زمين در معبد تو من به كفر خويش نزديك تر در انتهاي محزون اين شعر… پايان |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 0:30 توسط سوده کیا |
|
|
من گم شده ام
شاید وسط قایم باشک یکی مرا پیدا کند! ***************************** حالا که آمده ای چرا دلم طفره می رود؟؟! سلام بعد از اين همه آپ نكردن حالا مي خوام يه كم سرتونو درد بيارم! ولي شما تا هر جاشو حوصله كردين بخونيد؛خوبه؟! اول يه ترانه كه از همه جديد تره و خودمم نفهميدم از كجا اومد؟ (يعني جوششيه!) به هر حال به عنوان اولين ترانه ايي كه سرودم يه جورايي خودمم بدم نيومد!! غريبه نيستي واسه من اگه هنوز نديدمت! خورشيدو بردارو بيا مي خوام بيام به ديدنت
مي خوام كه قربوني كنم به پاي تو يه چيز كم نگو چه لوس و بي مزه مي خوام به پاهات بميرم! سفر غريب دستات توي تاريكي موهام اول قصه نشستي من ولي آخر دنيام: خوش اومدي به شعر من خوش اومدي به شونه هام! بگو كه قصد رفتن نداري بگو كه مي موني باهام غريبه نيستي واسه من شايد يه روز ببينمت! اونروز اگه زنده بودم فقط بذار ببينمت!! حالا آخرين كار سپيدم كه تو فرصت بعدي مي خوام حسابي روش حرف بزنم فعلا دوستان حرفاشونو بزنن كه مقدم ترن و نظراتشون بسيار محترم! تمام جغرافياي من شاعرانه شد يك اتفاق بود فقط يك اتفاق! ذره اي اصطكاك بين سر انگشتان يك معلم با يك كره ي خيلي خيلي آبي!! دور مي گيرد دور تند آنقدر تند كه سرش گيج مي رود! خدايا نقطه ي من كجاست؟؟ يا من كدام نقطه ام؟؟ كوتاه بيا دختر تو پيش مي روي از هميشه پيشتر هم رقص خون هم رقص خودت از تاج محل هم دور مي شوي از معابد رومي پانتئون... از اهرام مصر (تا برج لندن در مه) تمام جغرافياي مبهم من شبيه بادبادك بازي هاي توست! شبيه لي لي شبيه اسطوره هاي ماليخوليايي!! بوي كقر بوي كافور مي دهم و اين هنوز كافي نيست بايد كافر تر شوم!! عوض مي شوم بچه ها اينجا قرار گاه من است جايي شبيه جزاير توت فرنگي نه،شايد نزديك تر يك جايي مثل كلاس خودمان شبيه همين دبستان! همين تخته ها همين گچ ها شبيه اين آوارگي هاي... تمام جغرافياي دست و پا شكسته ي من بچه ها گوش كنيد همين است: زنان بر سر دار ومردان سر بر دار!! زنگ زنگ تاريخ است زنگ هيچ وقت راست نمي شود زنگ آفرينش انسان با نطفه اي بر سر انگشتان خدا!! و آن سو تر ميكل آنژهاي مغموم!! سرخورده!! كمي دور تر دوشيزگان بي درد قرون وسطي و تمام پرسش رنگ و رو رفته ام: كي؟ كجا؟آيا چگونه؟؟ بوي كفر بوي كافور مي چكد از ذره ذره ي تنم كه در اشتياق امن هيچ كجاي تاريخ طعم گس لبهاي يك بت مكتوب نيست! اينگونه مي تراود بي صدا بر نيايش من و من به انتها نزديك زنگ كلاس تا دقايقي ديگر... صميمي مي شوم تا فضاي شعر عوض شود! عوض كه نمي شود هيچ من باز هم بدهكار اين لحظه ها هستم *************************************** و كار بعدي يك كار نو كه قديمي تره: دخترك از شعر آمده بود چشم هايش محزون به دلش مانده هنوز حسرت يك دور تماشايي پرواز دخترك دار زده بود چشم هايش را به تمناي صبحي مبهم دخترك از شعر آمده بود با قافيه ي انكار شعري از نيما، سهراب، هيچ كس، دخترك دلتنگ دنبال سكوتي بهتر بود چه سكوتي بود؟ رفتار تنش با صبح؟ شنبه هاي مبهم دخترك مي دانست راز سكوت رازقي را دخترك مي فهميد كه چرا برف مي باريد ولي به تن خشك بهار، تركه هاي گل زردآلو بود دخترك محزون بود اين را همه ي پنجره ها مي گفتند تركه هاي خشك انار شاهد اين حزن تماشايي بود دخترك دردي داشت اين را نه بهار فهميد و نه خزان با عروس كوچك روياهايش هر صبح به تماشاي دختر درياها مي رفت گر چه او هم از دريا آمده بود! با شانه ي كوچك قرمز رنگش هر روز به تن زخمي شعر صد غزل تشنه ي آبي مي آراست دخترك مرگ كبوترها را ديد جان سپردن زير باران را ديد دخترك از آب زلال دخترك از شعر آمده بود... دهانت را ببند دور شو از پيشم همين حالا دهانت را ببند و به من حق بده عاشق نباشم! هر چند، مي داني كه هستم!!! دهانت را ببند و دور شو از اينجا دور شو از اين شهر و سعي كن بفهمي همه ي نا گفته هارا همين حالا برو پيش از آنكه دير شود و پيش از آنكه اين شعر تمام شود و من را ببخش اگر بدرقه ات نمي كنم من را ببخش اگر شعر را زود تمام مي كنم عزيزم؛ دهانت را ببند هواي من مسموم است!!! و آخرين كارم تو پست جديدم كه يك كار تصويري سپيد هست: شير يا خط؟! صداي جاري شدن قلبم بود بسوي دغدغه هاي بي خاطر صفر... صداي تكرار من در ثانيه هاي بي شعري صداي تلخ سه شنبه كه باز هم آمد و برف نباريد... صفر... صداي راه رفتن در كوچه هاي بي برگي حس ترديد و سوال هاي سوال انگيز! صفر... در يك لحظه تمام لحظه هايي كه انتظار مسخره ام را به سكوت سه شنبه مي سپردم كليد قرمز! كات! لعنتي، آواز پرتاب سكه اي سرگردان معلق مانده در هوا من، تكيه بر ديوار تير آخر: صفر نهصد و ... مشترك مورد نظر اين جا نمي باشد! تصوير نبمه ي تو در ازدحام بي تفاوت من ته سيگار هاي خاموش 52 برگ بازنده مي خواهم كم بياورم! صداي جاري شدن ترديد در تو به توي كوچه هاي قلبم بود! مي شنيدم مكالمه در پا ورقي: مشترك مورد نظر خاموش مي باشد شايعه هاي مضظرب يك كلاغ چهل و چند كلاغ! مشترك مورد نظر سرما خورده است!! آخرين سه شنبه ياد آدم برفي ياد شير يا خط يك بار ديگر تير خلاص تاس ها: اول،6 دوم،5 سوم،0 صفر نهصد و ،صفر نهصدو... صداي بوق آنسوي خطوط مضطرب اين جا زير صفر است دماي قلبم اما برف نمي بارد! هي تو مي شنوي؟ حس حسادت هاي زنانه: Call is waiting! لطفا منتظر نباشيد... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دهم آبان 1386ساعت 0:28 توسط سوده کیا |
|
|
كسي انگار به عاشقانه هاي من خنديد بي خبرز عشق يك لحظه به نام ترديد كسي كه حرف دلم را عاقبت ياد نكرد بي خبر رفت و دل غريبانه رنجيد... خوش بحال تو با اين ورق هاي بازنده خوش بحال من يك آس دل رو به رويم مانده! خوش بحال تو وقتي بي قاقيه مي شوي باز هم خوش بحال من آرايه مي شوم تورا آنقدر كه خواننده... و انتظارخشك روييدنت و قبل از آن شب گردي هاي من است كه ديگر... فرقي نمي كند! تمام بلوك هاي اين شهر و لحظه هاي يكي پس از ديگري تا انتها در تشنج فرو رفته... وصدايم مي كني از پشت بر كه مي گردم نيستي! وقتي همه ي شب سروده ها فرقي نمي كند! اين خوشه خوشه هاي نور است با تمام وجود رنگ به شاخه هاي اصالت مي بخشد و اين مزرعه ي خشك همه ي داستان من است كاش
حقيقت داشت! و تمام درد من مي داني؟ قبول دارم مضحك است: تو ديري است به من لبخند نمي زني!!! و تمام فلسفه ي تمدن همين است باش تا ببيني فرقي نمي كند ضرباهنگ اين سكوت دارد روي اعصاب حقيقت... مي دود و من از حوض تكامل مي نوشم كه اينچنين سيرابم! باري اين مزرعه ي خشك با اين مترسك هاي مسخره كه جز خودشان بزدل ترين كلاغ ها هم... همه ي ... نه اين بخشي از تمدن من است من امشب فقط حقيقتم را مي خواهم سكوتم را باور نكردي شعر گفتم و شعرم را باور نكني فرقي نمي كند هرچه بادا باد! به اين دور باطل ادامه خواهم داد... فرقي نمي كند اين شعر هم نا تمام بماند هرچه باداباد! و بگذار نرسد حتي پايان شعر
هرچه بادا باد! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفتم آبان 1386ساعت 19:1 توسط سوده کیا |
|
|
طرز نگاه خوب تو شادی یکسال من
امید به وصال تو دعای هرسال من من که شرف یافته ام از طرف کوی عشق سبز در باغ تو ...عیدی امسال من
یه کار قدیمی بود که تازه پیداش کردم!
چشم آنکه به در دوخت منم وانکه دلش سوخت منم صاحب این خانه تویی آنکه به در کوفت منم... اینم یکی دیگش بود |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 18:31 توسط سوده کیا |
|
|
باز يك هفته گذشت و سه شنبه اي ديگر
محفل شعر است و غزل قافيه اي ديگر دوان دوان مي روم بعد از كلاس و مي بينم باز استاد شهير و حسن زاده اي ديگر... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 20:49 توسط سوده کیا |
|
|
شاعر اگر بودی
می فهمیدی به پشیزی نمی ارزد سهم الارث من از تک تک بیت های شبانه ام ولی تو باز هم از دستان فقیرم مالیات می خواهی! شرم باد شرم...
شاعر اگر بودی تو هم شبیه من بودی گاهی دلت می گرفت گاهی گریه می کردی... نه این گریه های پر خواهش به دامان اشک! که مثل یک کودک پنج شش ساله گریه می کردی... کاملش ان شاالله تو انجمن... راستی از کامنتتون ممنون.
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و یکم مهر 1386ساعت 21:4 توسط سوده کیا |
|
|
كم كم غروب ماه خدا ديده مي شود
صد حيف ازين بساط كه برچيده مي شود در اين بهار رحمت و غفران و مغفرت خوشبخت آن كسي است كه بخشيده مي شود عيد بر همگي مبارك التماس دعا ... |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و یکم مهر 1386ساعت 19:55 توسط سوده کیا |
|
|
دل من با دل تو
حال دیوانه شدن می کرد شب من با شب تو تار همسایه شدن همراه شدن می زد شب گیسوی ترا دل خواهش سرد آواره شدن می کرد
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه نوزدهم مهر 1386ساعت 14:23 توسط سوده کیا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
من از عصر دوک ها می ایم
و خدایان هزار قلعه که گاهواه کودکی ام پا به پای من رشد کرده است و پستان مادرم شیر دارد هنوز... |
| پیوندهای روزانه |
|
پروانه دلاور کاش آن اشاره هات کتابت عشق و دل نوشته های من دودمان استاد بهمنی استاد عبدالجبار کاکایی انجمن مجازی ادبی انجمن شاعران ایران سارا سهرابی شلاق های ادبی آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1388 بهمن 1387 تیر 1387 آبان 1386 مهر 1386 |
| پیوندها |
|
استاد محمد علی بهمنی |
|
RSS
|
